Situering

Mensen leven en werken samen, en dat betekent dat ze voortdurend keuzes maken in relatie tot anderen. Elke keuze zet iets vast en laat tegelijk iets open: wie ruimte neemt, beperkt een ander; wie zich aanpast, laat iets van zichzelf liggen. Die spanning is geen uitzondering en geen teken dat het misgaat, maar een gevolg van samenleven en samenwerken. Ze verdwijnt niet, maar bepaalt hoe mensen zich tot elkaar verhouden en hoe situaties betekenis krijgen.

In dat samenleven en samenwerken keren bepaalde spanningsvelden steeds terug. Het gaat niet om problemen die opgelost kunnen worden, maar om krachten die blijvend aanwezig zijn, bijvoorbeeld:

• nabijheid en afstand
• verantwoordelijkheid en afhankelijkheid
• verschil en verbondenheid
• positie innemen en erbij blijven horen

Deze dynamieken spelen zich af tussen mensen — in relaties, teams en groepen — maar ook in mensen zelf. Ze blijven vaak onuitgesproken, of worden te snel gladgestreken, waardoor ze later in een andere vorm opnieuw zichtbaar worden.

Mijn werk richt zich op het zichtbaar maken en onderzoeken van deze spanningen. Niet om ze weg te nemen, maar om te begrijpen hoe ermee wordt omgegaan en welke keuzes daarin impliciet worden gemaakt. Dat opent ruimte om bewuster positie in te nemen en verantwoordelijkheid te dragen — individueel én samen.

Ter illustratie

Partnerrelatie
Twee partners wonen samen en hebben een verschillend ritme. De ene zoekt nabijheid en overleg, de andere heeft behoefte aan ruimte en rust. In de dagelijkse organisatie neemt één van hen steeds meer verantwoordelijkheid op zich, terwijl de ander volgt. Ze verschillen in voorkeuren en verwachtingen, maar willen zich tegelijk als een hecht paar blijven ervaren. Wanneer één partner aangeeft het anders te willen, ontstaat spanning tussen trouw blijven aan zichzelf en de relatie behouden.

Werksituatie
In een team werkt een ervaren medewerker nauw samen met collega’s. Er is behoefte aan afstemming, maar ook aan zelfstandigheid. Omdat zij vaak initiatief neemt, verschuift verantwoordelijkheid ongemerkt naar haar toe. Inhoudelijke verschillen worden niet altijd uitgesproken om de samenwerking soepel te houden. Wanneer zij haar visie expliciet maakt, neemt ze positie in, terwijl ze tegelijk deel wil blijven uitmaken van het team.

• hoe mensen met elkaar omgaan,
• wie welke positie inneemt,
• wat gezegd wordt en wat onuitgesproken blijft,
• hoe spanning wordt gedragen, vermeden of doorgeschoven.

Ook wat ongemakkelijk of onduidelijk is, krijgt aandacht. Juist daar wordt vaak zichtbaar wat richting geeft aan interactie en besluitvorming.

Theorie gebruik ik als hulpmiddel om te denken, niet als vast stappenplan. Ze ondersteunt het kijken, zonder de complexiteit van situaties te reduceren tot verklaringen of oplossingen.

Ik ben vertrouwd met gangbare management- en organisatiemodellen. Die gebruik ik niet als vast stramien, maar als taal en kader om gesprekken te voeren over verantwoordelijkheid, samenwerking en zelfsturing.

Dit werk krijgt vorm in verschillende contexten:

• groeps- en teambegeleiding
• opleidingen
• lezingen
• theater

In al deze vormen staan dezelfde vragen centraal, telkens aangepast aan de context en het publiek. Wat onderzocht wordt, kan gedeeld, verdiept of verbeeld worden.